آرام بگیربلوط تنهای کهنسالکوچ نشین ها هر بهارو پائیز از راه میرسند.در خنکای سایه اتپیاله ای مینوشندوبه راه می افتندآرام بگیر مندیر راهکبک بی قرار لاله های واژگونجای جای این جادهطنین انداز دی بلال ایلی استکه باد درعبور از رودها و دشتهااز دل تخت سنگ ها مینوازد.کاظم جدایی

باد بادکی به روسری اش آویخته بودابرهانهنگی سفید زائیدندآسمان سوتی کش دار کشیدوبازی تمام شد‌.

پنجره هااز خیابان گذشته بودندعقربه هااز اعداد دوازده گانهسال ها از پی همانتظار همیشه به خط پایان نمیرسد.وصندلی های قرمز پوشمیدان فردوسیمیزبان خوبی برای ملاقات های دونفره نیستند.

پیشانی اش را به خاک مالید مجالی برای فکر کردن نبود پیشانی اش را نشانه رفت وبعد ماشه را کشید‌.

مرگ را به سخره گرفته لبخندهای تو آبتین. درقاب این همه تزویر نمی گنجد این بیرق سفید. به نام صلح. به نام انسان. به نام آزادی.

از نو بخوان محمد روزه سکوت گرفته ایم و پیروان آئینت آیه آیه بر زمین می ریزند.

سه شنبه بیست و سوم آبان ۱۴۰۲ | 23:32 | کاظم جدایی - تکان نمی خورد این صندلیقدم نمی زند این عصاسمفونی غمناکی است بادباید دهان این چمدان را بستبایدرفته رفتهرفت. Adblock test (Why?)